Eigen risico w Holandii 2026

Obowiązkowe eigen risico w Holandii wynosi w 2026 roku 385 euro dla każdej ubezpieczonej osoby dorosłej. Nie jest to jednak dodatkowa miesięczna składka ani rachunek, który automatycznie otrzymuje każdy. Płacisz je dopiero wtedy, gdy korzystasz z określonych świadczeń finansowanych z podstawowego pakietu ubezpieczenia.

Najwięcej nieporozumień wywołuje fakt, że konsultacja u huisarts nie pomniejsza tego limitu, ale badanie, lek albo dalsze leczenie zlecone podczas tej samej wizyty może już zostać rozliczone inaczej. Do tego dochodzi eigen bijdrage, czyli osobna dopłata do niektórych świadczeń. W rezultacie dwa rachunki dotyczące podobnej sytuacji mogą wyglądać zupełnie inaczej.

Eigen risico jest jednym z finansowych elementów, na których opiera się opieka zdrowotna w Holandii. W tym poradniku wyjaśniamy, kiedy trzeba je zapłacić, jakie świadczenia są wyłączone, czym różni się od eigen bijdrage i jak sprawdzić naliczone koszty.

Co to jest eigen risico w Holandii?

Eigen risico to obowiązkowy udział własny w części kosztów opieki objętej polisą podstawową, czyli basispakket. Dotyczy ubezpieczonych od 18. roku życia. W każdym roku kalendarzowym pacjent sam pokrywa pierwszą część kosztów świadczeń objętych tym mechanizmem, a po wykorzystaniu limitu dalsze koszty rozlicza ubezpieczyciel zgodnie z polisą.

Nie oznacza to, że przed wyczerpaniem limitu ubezpieczyciel w ogóle nie uczestniczy w rozliczeniu. Świadczeniodawca zwykle przesyła deklarację do firmy ubezpieczeniowej, a ta sprawdza zakres pakietu, cenę i dotychczasowe wykorzystanie limitu. Następnie może obciążyć Cię całością lub częścią zaakceptowanego kosztu.

Eigen risico nie jest tym samym co składka za ubezpieczenie zdrowotne w Holandii. Składkę płacisz regularnie za utrzymanie polisy. Udział własny pojawia się tylko po skorzystaniu z określonej opieki i jest liczony oddzielnie dla każdej dorosłej osoby. Małżonkowie lub partnerzy nie mają jednego wspólnego limitu.

Limit odnosi się do roku kalendarzowego, od 1 stycznia do 31 grudnia. Jeśli w danym roku nie skorzystasz ze świadczeń obciążających eigen risico, nie płacisz go „na zapas”. Niewykorzystana kwota nie przechodzi też na kolejny rok. Nowy limit zaczyna obowiązywać wraz z początkiem następnego roku kalendarzowego.

Koszty mogą pomniejszać limit stopniowo. Jeśli pierwsze rozliczenie wynosi 80 euro, a następne 150 euro, ubezpieczyciel nie nalicza od razu pełnych 385 euro. Do tego momentu wykorzystane zostanie 230 euro, a do obowiązkowego limitu pozostanie 155 euro. Dopiero kolejne świadczenia objęte mechanizmem mogą wykorzystać pozostałą część. Po osiągnięciu limitu dalsze zaakceptowane koszty tego rodzaju rozlicza firma zgodnie z warunkami polisy.

Każdy dorosły ma własne rozliczenie. Jeżeli oboje partnerzy korzystają z leczenia, u jednego może zostać wykorzystane pełne 385 euro, a u drugiego tylko niewielka część albo nic. Ubezpieczyciel nie przenosi niewykorzystanego limitu między członkami rodziny. Z tego powodu stan udziału własnego trzeba sprawdzać osobno na koncie każdej ubezpieczonej osoby.

Ile wynosi eigen risico w 2026 roku?

W 2026 roku obowiązkowe eigen risico wynosi 385 euro. Jest to maksymalna kwota obowiązkowego udziału własnego, jaką dorosły ubezpieczony może zapłacić w jednym roku za świadczenia podlegające temu mechanizmowi. Nie jest to jednak maksymalna wysokość wszystkich możliwych wydatków medycznych.

Poza eigen risico mogą wystąpić ustawowa eigen bijdrage, dopłata za opiekę poza siecią ubezpieczyciela albo koszt świadczenia, którego nie obejmuje polisa podstawowa ani dodatkowa. Dlatego wykorzystanie pełnych 385 euro nie oznacza automatycznie, że za każdą kolejną usługę w danym roku nie zapłacisz już nic.

Dzieci poniżej 18 lat nie mają eigen risico dla świadczeń z pakietu podstawowego. Zasada zmienia się po osiągnięciu pełnoletności. Od tego momentu zaczyna obowiązywać udział własny, a młoda osoba płaci również składkę za własną polisę podstawową.

Brak eigen risico u dziecka nie oznacza, że każda możliwa usługa zostanie sfinansowana. Świadczenie nadal musi znajdować się w pakiecie podstawowym i spełniać warunki refundacji. Koszt opieki nieobjętej pakietem nie staje się udziałem własnym tylko dlatego, że dotyczy zdrowia. To ważne rozróżnienie zwłaszcza przy usługach, których zakres zależy od wieku i rodzaju świadczenia.

Obowiązkowe 385 euro można dobrowolnie zwiększyć o 100, 200, 300, 400 albo 500 euro. Przy najwyższym wariancie całkowite eigen risico wynosi 885 euro w roku kalendarzowym. W zamian ubezpieczyciel obniża miesięczną składkę, ale większy możliwy rachunek pozostaje ryzykiem ubezpieczonego.

Za co płaci się eigen risico?

Eigen risico dotyczy większości świadczeń finansowanych z pakietu podstawowego, chyba że przepisy wyraźnie je wyłączają. Do kosztów, które zwykle pomniejszają dostępny limit, należą między innymi:

leczenie w szpitalu;
wizyta i leczenie u specjalisty medycznego;
pomoc na szpitalnym oddziale ratunkowym, czyli SEH;
transport karetką;
badania laboratoryjne i obrazowe;
większość leków refundowanych z pakietu podstawowego;
określona opieka z zakresu GGZ;
część wyrobów i środków pomocniczych.

To lista orientacyjna, a nie pełny katalog. Ostatecznie znaczenie ma rodzaj świadczenia, jego miejsce w basispakket, warunki polisy i dotychczasowe wykorzystanie limitu. Ubezpieczyciel może również wyłączyć z eigen risico określone programy, leki, urządzenia albo opiekę u preferowanych świadczeniodawców. Takie dodatkowe wyjątki nie muszą być identyczne w każdej firmie.

Miejsce udzielenia pomocy może wpływać na rozliczenie. Kontakt z huisartsenpost jest wyłączony z udziału własnego, ale pomoc udzielona na szpitalnym SEH co do zasady go pomniejsza. Podobnie transport karetką może zostać naliczony w ramach limitu. Nie należy więc używać wspólnego określenia „nagła pomoc” i zakładać, że każdy kontakt poza godzinami pracy przychodni ma takie same skutki finansowe.

Przy specjaliście i szpitalu koszt może obejmować więcej niż sam czas rozmowy z lekarzem. W rozliczeniu mogą znaleźć się badania, wykorzystane materiały i inne elementy procesu leczenia. Pacjent nie zawsze otrzymuje osobną fakturę za każdą czynność. To, jaka część zaakceptowanego kosztu pomniejszy limit, zależy od bieżącego stanu eigen risico oraz sposobu rozliczenia świadczenia.

Przy lekach sam fakt posiadania recepty nie oznacza jeszcze, że nie poniesiesz kosztu. Preparat może podlegać eigen risico, eigen bijdrage albo innym zasadom refundacji. Szczegółowe reguły dotyczące tego, jak rozliczane są leki i recepty w Holandii, wymagają sprawdzenia nazwy preparatu, warunków polisy i informacji ubezpieczyciela.

Czy badania zlecone przez huisarts są bezpłatne?

Sama konsultacja u huisarts oraz w huisartsenpost nie podlega eigen risico. Nie oznacza to jednak, że wszystko, co lekarz zleci podczas wizyty, również jest wyłączone. Laboratorium, zdjęcie rentgenowskie, inne badanie obrazowe, lek albo dalsze leczenie może zostać rozliczone z udziału własnego.

Przykładowo możesz odbyć bezpłatną w tym zakresie rozmowę z lekarzem rodzinnym, a kilka tygodni później otrzymać od ubezpieczyciela rozliczenie badania krwi. Nie jest to opłata za samą konsultację, lecz koszt usługi wykonanej przez laboratorium. Właśnie dlatego lekarz rodzinny w Holandii i badania zlecone przez niego mogą pojawić się na zestawieniu jako osobne pozycje.

Przed planowanym badaniem możesz zapytać świadczeniodawcę o spodziewaną cenę i możliwe konsekwencje finansowe. Stan wykorzystanego limitu potwierdzi jednak ubezpieczyciel. Lekarz nie zawsze zna wysokość kwoty, która pozostała Ci do zapłaty w danym roku.

Za co nie płaci się eigen risico?

Rijksoverheid wskazuje kilka grup świadczeń z pakietu podstawowego, które są ustawowo wyłączone z eigen risico. Należą do nich:

opieka huisarts, w tym konsultacja w huisartsenpost;
opieka położnicza, czyli verloskundige zorg;
kraamzorg;
pielęgniarska opieka domowa, czyli wijkverpleging;
określona opieka łączona przy wybranych chorobach przewlekłych, nazywana ketenzorg;
kontrole i koszty podróży związane z dawstwem narządów;
połączona interwencja dotycząca stylu życia, czyli GLI.

Wyłączenie konkretnej formy opieki nie oznacza, że cała sytuacja zdrowotna pacjenta jest zwolniona z udziału własnego. Przy ciąży nie podlega mu opieka położnicza i kraamzorg, ale określone badania, leki lub leczenie specjalistyczne mogą podlegać innym zasadom. Podobnie osoba przewlekle chora nie powinna zakładać, że wszystkie świadczenia są automatycznie wolne od eigen risico.

Od 2026 roku udziału własnego nie pomniejsza również meekijkconsult lub meedenkadvies, gdy huisarts prosi specjalistę o opinię bez zwykłego kierowania pacjenta na wizytę. Wyłączono także verkennend gesprek, czyli rozmowę rozpoznawczą w GGZ. Dalsza opieka specjalistyczna lub leczenie mogą już zostać rozliczone według innych zasad.

Niektórzy ubezpieczyciele oferują dodatkowe wyłączenia, na przykład dla wskazanych programów profilaktycznych, preferowanych leków albo określonych świadczeniodawców. Sprawdź dokumenty swojej polisy, ponieważ rozwiązanie jednej firmy nie staje się automatycznie regułą obowiązującą cały rynek.

Przy sprawdzaniu wyjątku szukaj dokładnej nazwy świadczenia, a nie tylko szerokiej kategorii. „Opieka związana z ciążą”, „opieka przewlekła” czy „pomoc lekarza rodzinnego” mogą obejmować kilka usług rozliczanych odmiennie. Jedna z nich będzie wyłączona, a inna może pomniejszyć limit. Jeżeli opis na stronie ubezpieczyciela jest zbyt ogólny, poproś o wskazanie zasady dla konkretnej deklaracji lub planowanej usługi.

Eigen risico a eigen bijdrage – jaka jest różnica?

Eigen risico i eigen bijdrage to dwa osobne mechanizmy. Oba mogą prowadzić do rachunku, ale powstają z innych powodów i są rozliczane w innej kolejności. Trzeba je również odróżnić od kosztu opieki, której w ogóle nie obejmuje ubezpieczenie.

Mechanizm	Kiedy występuje	Co sprawdzić
Eigen risico	Przy większości świadczeń z pakietu podstawowego dla osób od 18. roku życia, do wysokości rocznego limitu.	Stan wykorzystania limitu, rok rozliczenia oraz czy świadczenie jest ustawowo lub dodatkowo wyłączone.
Eigen bijdrage	Przy określonych świadczeniach, lekach albo wyrobach, dla których przewidziano ustawową dopłatę pacjenta.	Rodzaj świadczenia, wysokość lub procent dopłaty oraz zasady własnej polisy.
Koszt bez refundacji	Gdy świadczenie nie znajduje się w pakiecie albo polisie dodatkowej, wykonano je poza warunkami refundacji lub zwrot poza siecią jest ograniczony.	Zakres polisy, kontrakt placówki, wymagane warunki i wysokość należnego zwrotu.

Eigen bijdrage to ustawowa część kosztu, którą pacjent płaci przy wybranych świadczeniach. Może dotyczyć między innymi aparatów słuchowych dla dorosłych, określonych protez zębowych, kraamzorg, wybranych środków pomocniczych i transportu siedzącego. W 2026 roku dopłata do aparatów słuchowych dla osób dorosłych wynosi 25 procent kosztu, natomiast maksymalna ustawowa eigen bijdrage za leki objęte tym mechanizmem wynosi 250 euro rocznie. Nie jest to limit wszystkich możliwych kosztów leków.

Eigen bijdrage może być należna nawet po wykorzystaniu całego obowiązkowego udziału własnego. Jeżeli dane świadczenie ma ustawową dopłatę, wcześniejsze zapłacenie 385 euro nie usuwa tej dopłaty. Odwrotna sytuacja także jest możliwa: świadczenie może mieć eigen bijdrage, ale być wyłączone z eigen risico. Dlatego na zestawieniu trzeba czytać nazwy poszczególnych pozycji, a nie oceniać całość tylko po końcowej kwocie.

Jeszcze inaczej wygląda koszt nieobjęty polisą. Jeżeli usługi nie ma w pakiecie podstawowym ani odpowiednim dodatku, wydatek może pozostać w całości po Twojej stronie i nie pomniejszy 385 euro. Podobny problem może wystąpić przy opiece poza zakontraktowaną siecią, gdy polisa zwraca tylko część stawki. Zapłacona różnica nie musi być udziałem własnym.

Jeżeli przy jednym świadczeniu występują oba mechanizmy, najpierw odejmuje się eigen bijdrage. Pozostała kwota może następnie obciążyć obowiązkowe eigen risico, później dobrowolne eigen risico, a dopiero resztę pokrywa ubezpieczyciel zgodnie z polisą.

Trzy proste przykłady rozliczenia

Przykład 1: koszt 200 euro. Dorosły ubezpieczony nie wykorzystał jeszcze udziału własnego i otrzymuje koszt 200 euro objęty tym mechanizmem. Płaci 200 euro. Z obowiązkowego limitu pozostaje mu 185 euro na dalszą część roku.

Przykład 2: koszt 1000 euro. Dorosły ma niewykorzystany limit 385 euro i otrzymuje koszt 1000 euro objęty eigen risico, bez dodatkowej eigen bijdrage. Pacjent płaci 385 euro. Pozostała część zostaje rozliczona przez ubezpieczyciela zgodnie z warunkami polisy.

Przykład 3: oba mechanizmy. Świadczenie jest objęte zarówno eigen bijdrage, jak i eigen risico. Najpierw pacjent płaci ustawową dopłatę. Dopiero pozostała część kosztu pomniejsza obowiązkowy, a później ewentualny dobrowolny limit. Nie można obliczyć ostatecznej kwoty bez znajomości konkretnej dopłaty, ceny świadczenia i dotychczasowego wykorzystania limitu.

Czy warto zwiększyć dobrowolne eigen risico?

Dobrowolne podwyższenie udziału własnego może obniżyć miesięczną składkę. Nie daje jednak gwarancji oszczędności. Jeśli w tym samym roku skorzystasz z opieki objętej mechanizmem, możesz zapłacić znacznie więcej z własnej kieszeni niż osoba pozostająca przy obowiązkowych 385 euro.

Przy maksymalnym zwiększeniu o 500 euro całkowite ryzyko wynosi 885 euro. Nie należy porównywać samego miesięcznego rabatu. Trzeba zestawić roczną obniżkę składki z dodatkową kwotą 500 euro, którą możesz zostać obciążony.

Przed wyborem odpowiedz sobie na kilka praktycznych pytań:

Czy w razie nieplanowanego leczenia możesz zapłacić pełne 885 euro bez pożyczania pieniędzy?
Czy oszczędność na składce jest wystarczająca w porównaniu z dodatkowym ryzykiem?
Czy masz rezerwę, która pozwoli opłacić rachunek bez odkładania potrzebnej opieki?
Czy rozumiesz, które świadczenia pomniejszają limit, a które są z niego wyłączone?
Czy sprawdziłeś warunki dobrowolnego wariantu w swojej polisie?

Nie ma uniwersalnej odpowiedzi, komu taki wybór się opłaca. Nie należy podejmować decyzji wyłącznie na podstawie wieku, przekonania o dobrym zdrowiu ani prognozy, że „w tym roku lekarz nie będzie potrzebny”. Najważniejsza jest zdolność do pokrycia całej kwoty bez rezygnowania z koniecznej opieki.

Decyzję trzeba oceniać dla jednego pełnego roku polisowego. Zsumuj obniżkę składki za dwanaście miesięcy i porównaj ją z dodatkowym ryzykiem, które przy maksymalnym wariancie wynosi 500 euro ponad obowiązkowy limit. Jeżeli możliwy rachunek oznaczałby problem z opłaceniem czynszu lub podstawowych wydatków, sama niższa składka nie rozwiązuje problemu. Dobrowolnego limitu nie należy też traktować jak sposobu na finansowanie leczenia.

Jeżeli wybierzesz podwyższony wariant, odłóż możliwą kwotę na osobnym rachunku lub w rezerwie budżetowej. Nie zmienia to zasad ubezpieczenia, ale ogranicza ryzyko, że późny rachunek zaskoczy Cię po kilku miesiącach. Zniżka na składce jest pewna, natomiast to, czy wykorzystasz dodatkową część eigen risico, zależy od kosztów opieki w danym roku.

Dlaczego rachunek przyszedł po kilku miesiącach?

Rozliczenie kosztów nie zawsze trafia do ubezpieczyciela od razu po wizycie lub badaniu. Świadczeniodawca może przesłać deklarację później, a firma ubezpieczeniowa następnie przypisuje ją do właściwego okresu. Dlatego rachunek otrzymany w nowym roku może dotyczyć opieki udzielonej wcześniej.

Nie zakładaj, że koszt automatycznie należy do roku, w którym przyszła wiadomość lub pobrano pieniądze. Sprawdź datę świadczenia, opis deklaracji i rok, do którego ubezpieczyciel przypisał wykorzystanie udziału własnego.

Opóźnione rozliczenie może sprawić wrażenie, że ubezpieczyciel naliczył limit drugi raz. W rzeczywistości jeden rachunek może dotyczyć poprzedniego roku, a drugi bieżącego. Każdy z nich jest wtedy odnoszony do osobnego rocznego limitu. Żeby to zweryfikować, porównaj nie tylko datę wystawienia, lecz także rok świadczenia oraz stan udziału własnego pokazany przed i po każdej deklaracji.

Przy leczeniu szpitalnym znaczenie może mieć DBC, czyli pakiet rozliczeniowy obejmujący określony proces diagnostyki i leczenia. Dla przypisania kosztu do udziału własnego istotna bywa data rozpoczęcia DBC, a nie data otrzymania rachunku. Pełne wyjaśnienie, jak czytać rachunek za leczenie w Holandii, wymaga osobnego omówienia zorgnota i zasad DBC.

Jeżeli nie rozumiesz, dlaczego koszt przypisano do danego roku, poproś ubezpieczyciela o wskazanie daty świadczenia lub początku rozliczenia. Nie próbuj ustalać tego wyłącznie na podstawie daty płatności widocznej na koncie bankowym.

Jak sprawdzić wykorzystane eigen risico?

Ubezpieczyciele zwykle pokazują wykorzystanie udziału własnego w portalu klienta lub aplikacji. Możesz tam znaleźć zaksięgowane deklaracje, nazwę świadczeniodawcy, datę opieki, kwotę obciążającą limit i pozostałą część eigen risico.

Gdy otrzymasz nieoczekiwane rozliczenie, porównaj:

datę świadczenia;
nazwę szpitala, laboratorium, apteki albo innego świadczeniodawcy;
opis i numer deklaracji;
całkowity koszt zaakceptowany przez ubezpieczyciela;
kwotę zaliczoną na obowiązkowe eigen risico;
kwotę zaliczoną na dobrowolny limit;
ewentualną eigen bijdrage;
stan wykorzystania przed i po tym rozliczeniu.

Sprawdzaj pozycje w kolejności chronologicznej. Kwota, która obciążyła limit wcześniej, wpływa na rozliczenie następnych świadczeń. Jeśli pierwsza deklaracja wykorzystała już większą część eigen risico, kolejny rachunek powinien pomniejszyć tylko pozostałą kwotę. Po jej wyczerpaniu nie powinno pojawić się kolejne obowiązkowe obciążenie za ten sam rok, chyba że widoczna pozycja jest innym kosztem, na przykład eigen bijdrage.

Zrób zrzut ekranu albo pobierz zestawienie przed zgłoszeniem pytania. Podczas kontaktu podaj numer deklaracji, datę świadczenia i kwotę, której nie rozumiesz. Ogólne pytanie o „dziwny rachunek” utrudnia sprawdzenie sprawy, szczególnie gdy w tym samym okresie rozliczono kilka badań lub wizyt. Poproś o rozpisanie, która część jest obowiązkowym udziałem własnym, która dobrowolnym limitem, a która innym rodzajem kosztu.

Świadczeniodawca powinien przed leczeniem poinformować o możliwych konsekwencjach finansowych, w tym o możliwości obciążenia udziału własnego. Nie zawsze jest jednak w stanie powiedzieć, ile dokładnie zapłacisz, ponieważ nie zna stanu Twojego limitu ani wszystkich warunków polisy. Te informacje potwierdza ubezpieczyciel.

Jeżeli dane świadczenia lub kwota się nie zgadzają, najpierw ustal rodzaj błędu. Pytanie o sposób naliczenia udziału własnego kieruj do ubezpieczyciela. Niezgodną datę, opis albo deklarację może być konieczne wyjaśnić również ze świadczeniodawcą. Zachowaj zestawienie, odpowiedzi i numery spraw.

Gdy jednorazowa zapłata jest problemem, zapytaj firmę ubezpieczeniową o betalingsregeling, czyli rozłożenie należności na raty. Liczba rat, terminy i warunki zależą od ubezpieczyciela. Rozłożenie przewidywanego udziału własnego z góry może być innym rozwiązaniem niż plan spłaty już wystawionego rachunku, dlatego trzeba sprawdzić, którą opcję oferuje Twoja firma.

Jeśli po przejściu procedury reklamacyjnej nadal nie zgadzasz się ze stanowiskiem ubezpieczyciela, możesz sprawdzić możliwość złożenia sprawy do Stichting Klachten en Geschillen Zorgverzekeringen, czyli SKGZ. Najpierw trzeba jednak przedstawić problem własnemu ubezpieczycielowi.

Najczęstsze pomyłki

„Każdy płaci 385 euro rocznie”. Nie. Jest to limit kosztów określonej opieki. Jeśli nie korzystasz ze świadczeń objętych eigen risico, możesz nie zapłacić z niego nic.
„Huisarts jest bezpłatny, więc zlecone badanie też”. Sama konsultacja jest wyłączona, ale laboratorium, obrazowanie, leki i dalsze leczenie mogą pomniejszyć limit.
„Po wykorzystaniu 385 euro wszystko jest już bezpłatne”. Nadal może wystąpić eigen bijdrage, ograniczony zwrot poza siecią albo koszt nieobjęty polisą.
„Eigen bijdrage i eigen risico to ta sama opłata”. To różne mechanizmy, które mogą pojawić się razem.
„Rachunek należy do roku, w którym go otrzymałem”. O przypisaniu kosztu decydują dane świadczenia lub rozliczenia, a nie sama data wiadomości.
„Dziecko ma wspólny limit z rodzicem”. Dzieci poniżej 18 lat nie płacą eigen risico za świadczenia z pakietu podstawowego.
„Dobrowolne zwiększenie zawsze się opłaca”. Niższa składka oznacza większą kwotę, którą możesz zapłacić po skorzystaniu z opieki.
„Każdy koszt z rachunku to eigen risico”. Rozliczenie może zawierać również eigen bijdrage albo koszt bez pełnej refundacji.

Źródła

Najczęściej zadawane pytania

Ile wynosi eigen risico w Holandii w 2026 roku?

Obowiązkowe eigen risico wynosi w 2026 roku 385 euro dla ubezpieczonej osoby od 18. roku życia. Dotyczy określonych świadczeń z pakietu podstawowego. Można je dobrowolnie zwiększyć o 100, 200, 300, 400 albo 500 euro. Przy najwyższym wariancie całkowity limit wynosi 885 euro. W zamian ubezpieczyciel obniża składkę, ale większe możliwe obciążenie pozostaje po stronie ubezpieczonego.

Czy wizyta u huisarts pomniejsza eigen risico?

Nie. Sama konsultacja u huisarts oraz w huisartsenpost nie pomniejsza udziału własnego. Inaczej mogą być rozliczone usługi zlecone podczas wizyty. Badanie krwi, zdjęcie rentgenowskie, inne badanie, lek albo dalsza opieka specjalistyczna mogą podlegać eigen risico. Na zestawieniu będą wtedy widoczne jako odrębne koszty świadczeniodawcy, a nie opłata za samą rozmowę z lekarzem.

Czym różni się eigen risico od eigen bijdrage?

Eigen risico to roczny udział własny w większości kosztów z pakietu podstawowego dla osób dorosłych. Eigen bijdrage jest osobną ustawową dopłatą do określonych świadczeń, leków albo wyrobów. Oba mechanizmy mogą wystąpić przy jednym rachunku. Najpierw nalicza się eigen bijdrage, później obowiązkowe eigen risico, następnie ewentualne dobrowolne eigen risico, a pozostałą część rozlicza ubezpieczyciel zgodnie z polisą.